Śladami Autorytetów Krainy Kanału Elbląskiego

Utworzono .

b_150_100_16777215_00_images_stories_czerwony_009.jpgEmil von Behring

Urodził się 15 marca 1854 r. jako piąte dziecko w rodzinie Behringów. Aż do trzynastego roku życia Emil pobierał nauki u swojego ojca w domu w Ławicach, który to dom zarazem był szkołą. Potem uczęszczał do gimnazjum w Olsztynku, gdzie 31 lipca 1874 r. zdał maturę. Miał zostać studentem teologii, ale dzięki wstawiennictwu pastora Leipholza z Rudzienic, byłego nauczyciela Behringa, siostrzeniec pastora lekarz nadsztabowy pozyskał dla niego stypendium na studia chirurgiczne w Królewskim Instytucie im. Fryderyka Wilhelma w Berlinie. 31 lipca 1878 r. Emil Behring zdał trudny egzamin dopuszczający do dyplomu, a 15 sierpnia 1878 r. obronił pracę dyplomową i po dwóch latach praktyki uzyskał prawo wykonywania zawodu lekarza. Mając za sobą pracę lekarza wojskowego na terenie Prus Wschodnich został oddelegowany jako lekarz sztabowy do Instytutu Farmakologii Uniwersytetu w Bonn i pracował tam nad odpornością przeciw zarazie wąglikowej.

W 1888 r. wrócił do Berlina i rok później został skierowany do Uniwersyteckiego Instytutu Higieny, którego szefem był Robert Koch. Prowadzone wspólnie z Japończykiem Kitasato studia nad dezynfekcją doprowadziły naukowców do wniosku, popartego licznymi doświadczeniami, że krew konia uodpornionego przeciw błonicy i tężcowi, może być wykorzystana do uodpornienia innych koni. Wyniki badań nad tężcem, Behring i Kitasato opublikowali 4 grudnia 1890 r., a kilka dni później Behring opublikował wyniki samodzielnych badań nad błonicą. Już wtedy powstały nadzieje, że tym sposobem będzie można uodpornić człowieka.
Rok później Emil Behring i dr Erich Wernicke przeprowadzili eksperyment na owcach i otrzymali wysoko skondensowaną surowicę z przeciwciałami błonicy i zaraz w 1891 roku uratowali dwoje śmiertelnie chorych na błonicę dzieci. Dla leków opracowanych przez Behringa i jego współpracowników wprowadzono nowe nazwy: surowica błonicy i surowica przeciw tężcowi. Początkowo surowice te były mało skuteczne, szczególnie, kiedy choroba była mocno zaawansowana, pracowano, więc nad ich udoskonaleniem. Badaniami nad immunologią w owym czasie zajmował się również Paul Erlich i wspólnie z Behringiem udoskonalili szczepionki w Instytucie Badań nad Surowicą, który mieścił się w Berlinie. Uzyskano wówczas produkt, który w 75% skutecznie ratował umierające dzieci.
Za swoje zasługi Behring otrzymał wiele nagród. Najpierw w 1893 r. tytuł profesora uniwersyteckiego, potem w 1895 r. tytuł nadzwyczajnego radcy medycznego. Został również odznaczony Francuską Legią Narodową.
Kolejnym dużym osiągnięciem naukowca z Ławic pracującego z prof. Robertem Kochem, było wynalezienie wspólnie z Japończykiem S. Kitasako szczepionki przeciwtężcowej. Po tym odkryciu Emil Behring zajął się badaniami zmierzającymi do wynalezienia szczepionki przeciwgruźliczej, to jednak poróżniło go z jego preceptorem Robertem Kochem i w rezultacie w roku 1894 Behring odszedł z Instytutu w Berlinie do pracy na Uniwersytecie w Halle, by w kolejnym roku objąć stanowisko dyrektora Instytutu Higieny przy Uniwersytecie w Marburgu. W tym samym roku na odbywającym się w Budapeszcie Kongresie Higieny i Demografii, Emil Behring razem z Pierrem Paulem Emilem Roux mikrobiologiem z Instytutu Ludwika Pasteuera w Paryżu, otrzymał finansową nagrodę Fundacji Alberto Levi w wysokości 25.000 złotych franków.
Na początku 1901 roku cesarz Wilhelm II jakby przeczuwając, że już wkrótce Szwedzka Akademia nagrodzi jego poddanego swoją sławną nagrodą, nadał Emilowi Behringowi szlachectwo. W tym samym roku został pierwszym w historii medycyny lekarzem nagrodzonym Nagrodą Nobla. Po otrzymaniu tak wielkich nagród i dowodów uznania, sławny i bogaty Emil von Behring założył 1 listopada 1904 r. jedną z większych w Europie wytwórni surowic i szczepionek – Behringwerke.
W czasie pierwszej wojny światowej w 1915 r. dostał Krzyż Żelazny za szczepionkę przeciw tężcową, która ratowała życie rannym żołnierzom. Kolejny postęp w pracach Behringa wiązał się z opracowaniem mieszanki antydyfterytowej o zwiększonej aktywności immunologicznej. W 1904 r. uruchamia własną fabrykę szczepionek w Marburgu, żeby mieć bezpośredni udział w procesie produkcyjnym swoich wynalazków. Tam mieszkał wraz z żoną Elsą (którą poślubił w 1896 r.) i siedmiorgiem dzieci, aż do swej śmierci 31 marca 1917 r. spowodowanej zapaleniem płuc.

 

Autor tekstu Marian Tomaszewski, Krzysztof Mieczkowski, fot. Bartosz Rybaczewski w: "Przewodnik po szlakach rowerowych Krainy Kanału Elbląskiego", Elbląg 2010,