Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - tunel wodny w Starych Jabłonkach

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - tunel wodny w Starych JabłonkachTunel wodny w Starych Jabłonkach

Już w 1864 roku polsko-niemiecki dodatek do gazety „Osteroder-Kreisblatt” pt. „Oznaymienia Polityczne”, czyli „Politische Mitteilungen” donosił, że Ostróda otrzyma nową drogę handlową – kanał łączący Elbląg z jeziorem Szeląg. Tego roku ów dwujęzyczny dodatek informował też o planach budowy kolei żelaznych z Lipska przez Poznań, Toruń, Ostródę aż do Wystruci (Insterburg, obecnie Czerniachowsk).

„Około 1870 roku ukończono najważniejsze linie kolejowe w Europie środkowej, w następnych latach rozszerzono je z wzrastającą energią. I wtedy właśnie, wbrew oczekiwaniom, nastąpił powrót do dawnych środków komunikacyjnych – do dróg wodnych”. Tak pisał Walenty Winid, autor książki „Kanał Bydgoski”, wydanej w Warszawie w 1928 roku. Potwierdzeniem powyższego jest notka w „Deutsche Bauzeitung” z 1874 r., z której wynika, że w budżecie Ministerstwa Handlu przeznaczono kwotę 112 800 talarów na zakończenie budowy kanału „Szeląg – Jezioro Drwęckie”. Ostatecznie uruchomienie tego połączenia przez Jezioro Pauzeńskie i śluzę Mała Ruś, o długości ok. 15 km, nastąpiło w 1876 roku.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - suchy dok w Ostródzie

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - suchy dok w OstródzieRyszard Kowalski

Suchy dok w porcie zimowym w Ostródzie

Niczym uśmiech losu - według Johannesa Müllera potraktowano w mieście decyzję przeniesienia w 1903 roku do Ostródy siedziby Królewskiej Inspekcji Budownictwa Wodnego z Czulpy. Liczono na to, że zostanie tu wybudowany port. Rok później na potrzeby inspekcji Skarb Państwa kupił działkę budowlaną (teren portu zimowego – RK) w pobliżu skweru Wiecherta. „W przyszłym roku (w 1905 – RK) pewnie budowa zakończona będzie” - donosiła gazeta „Altpreußische Zeitung” z 28 września 1904 r. Termin zapewne został dotrzymany, ponieważ tego roku inspektor budownictwa wodnego John urzędował już w Ostródzie.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - port i przystań w Ostródzie

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - port i przystań w OstródziePort na Jeziorze Drwęckim i przystań Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej

Zanim zbudowano Kanał Elbląski, transport ludzi i towarów odbywał się naturalnym szlakiem wodnym – Drwęcą. O docenieniu znaczenia tej drogi wodnej przez Krzyżaków świadczą zbudowane nad jej brzegami liczne zamki od Złotorii do Ostródy. Jak wzmiankuje Robert Domżał, w 1391 roku w Ostródzie były dwa „Weichselkähne”, czyli statki używane zarówno do przewozów masowych, jak również do bieżących napraw wałów na rzekach. Jednak przed wiekami Drwęcą spławiano głównie drewno, w tym słynną sosnę taborską, która idealnie nadawała się na maszty okrętowe.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - śluza Miłomłyn

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - śluza MiłomłynŚluza Miłomłyn i rozgałęzienie Kanału

Centralnym punktem systemu wodnego Kanału Elbląskiego jest skrzyżowanie dróg wodnych do Elbląga, Ostródy, Iławy i Zalewa przy śluzie Miłomłyn (od tego miejsca liczy się kilometraż w kierunkach jezior Druzno, Szeląg i Jeziorak). Tu właśnie zaczęła się w XIX w. historia drogi wodnej łączącej ówczesny Oberland (Górny Kraj - dawna nazwa krainy nad obecnym Kanałem Elbląskim) z portem morskim w Elblągu. 28 października 1844 r. w ówczesnej osadzie Sonnenhof (obecnie przejazd k. Miłomłyna) miało miejsce wbicie w ziemię pierwszej łopaty przez inż. Georga Jacoba Steenkego, twórcę koncepcji, autora projektu oraz kierownika budowy, a później administratora tej drogi wodnej.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - zajazd pod Kłobukiem

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - zajazd pod Kłobukiem

Zajazd pod Kłobukiem (dawne biura Steenkego)

O Małdytach (niem. Maldeuten) wzmiankuje się już w 1346 roku, kiedy to wielki mistrz Heinrich Reuss von Plauen ustanowił na tym majątku prawo zastawu za niezapłacony żołd Casparowi Sackowi, w kwocie 600 guldenów.

W starych dokumentach nazwa tej miejscowości, leżącej między jeziorami Sambród i Rudą Wodą, występuje w formach: Mauditen, Maudithen i Maudyten. Początkowo wieś była zamieszkana przez tzw. wolnych Prusów. Zaliczał się do nich niejaki Johannes, któremu 4 kwietnia 1350 r. komtur dzierzgoński Conrad von Brynyngesheim nadał w Małdytach trzy włóki ziemi z prawem ich dziedziczenia za obowiązek służby wojskowej (konno, ze zwykłym uzbrojeniem) i świadczenia prac przy budowie albo naprawie warowni. Od około 1400 r. Małdyty były folwarkiem zakonnym; później stały się majątkiem rycerskim. Kolejno władali: Sebastian von Falkenheim (od 1535 r.), Friedrich von Schlieben (po 1620), Christoph von Houwald (od 1648), Joachim Ludolf von Brederlow (od 1749) i Friedrich Wilhelm Reichel (od 1826), który tytuł szlachecki otrzymał w 1861 roku. W 1900 r. Małdyty wraz z folwarkiem Górką kupił od rodziny Reichel-Terpen niejaki Riedel. Kolejnym nabywcą (w 1909) była rodzina Jung. W 1914 roku dobra w Małdytach znalazły się w posiadaniu spółki (Ostpreußische Landgesellschaft m.b.H.) z Królewca, która zajmowała się wykupem, parcelacją i zasiedlaniem dużych majątków ziemskich. Ostatnimi (do 1945 r.) właścicielami resztówki i pałacu w Małdytach byli Hugo Hicketier (od 1927) i jego syn Hellmut, który zmarł w 2011 roku w wieku prawie stu lat. W majątku hodowano wówczas konie rasy trakeńskiej, których stadninę założono już w 1842 roku.