Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - suchy dok w Ostródzie

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - suchy dok w OstródzieRyszard Kowalski

Suchy dok w porcie zimowym w Ostródzie

Niczym uśmiech losu - według Johannesa Müllera potraktowano w mieście decyzję przeniesienia w 1903 roku do Ostródy siedziby Królewskiej Inspekcji Budownictwa Wodnego z Czulpy. Liczono na to, że zostanie tu wybudowany port. Rok później na potrzeby inspekcji Skarb Państwa kupił działkę budowlaną (teren portu zimowego – RK) w pobliżu skweru Wiecherta. „W przyszłym roku (w 1905 – RK) pewnie budowa zakończona będzie” - donosiła gazeta „Altpreußische Zeitung” z 28 września 1904 r. Termin zapewne został dotrzymany, ponieważ tego roku inspektor budownictwa wodnego John urzędował już w Ostródzie.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - port i przystań w Ostródzie

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - port i przystań w OstródziePort na Jeziorze Drwęckim i przystań Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej

Zanim zbudowano Kanał Elbląski, transport ludzi i towarów odbywał się naturalnym szlakiem wodnym – Drwęcą. O docenieniu znaczenia tej drogi wodnej przez Krzyżaków świadczą zbudowane nad jej brzegami liczne zamki od Złotorii do Ostródy. Jak wzmiankuje Robert Domżał, w 1391 roku w Ostródzie były dwa „Weichselkähne”, czyli statki używane zarówno do przewozów masowych, jak również do bieżących napraw wałów na rzekach. Jednak przed wiekami Drwęcą spławiano głównie drewno, w tym słynną sosnę taborską, która idealnie nadawała się na maszty okrętowe.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - śluza Miłomłyn

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - śluza MiłomłynŚluza Miłomłyn i rozgałęzienie Kanału

Centralnym punktem systemu wodnego Kanału Elbląskiego jest skrzyżowanie dróg wodnych do Elbląga, Ostródy, Iławy i Zalewa przy śluzie Miłomłyn (od tego miejsca liczy się kilometraż w kierunkach jezior Druzno, Szeląg i Jeziorak). Tu właśnie zaczęła się w XIX w. historia drogi wodnej łączącej ówczesny Oberland (Górny Kraj - dawna nazwa krainy nad obecnym Kanałem Elbląskim) z portem morskim w Elblągu. 28 października 1844 r. w ówczesnej osadzie Sonnenhof (obecnie przejazd k. Miłomłyna) miało miejsce wbicie w ziemię pierwszej łopaty przez inż. Georga Jacoba Steenkego, twórcę koncepcji, autora projektu oraz kierownika budowy, a później administratora tej drogi wodnej.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - zajazd pod Kłobukiem

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - zajazd pod Kłobukiem

Zajazd pod Kłobukiem (dawne biura Steenkego)

O Małdytach (niem. Maldeuten) wzmiankuje się już w 1346 roku, kiedy to wielki mistrz Heinrich Reuss von Plauen ustanowił na tym majątku prawo zastawu za niezapłacony żołd Casparowi Sackowi, w kwocie 600 guldenów.

W starych dokumentach nazwa tej miejscowości, leżącej między jeziorami Sambród i Rudą Wodą, występuje w formach: Mauditen, Maudithen i Maudyten. Początkowo wieś była zamieszkana przez tzw. wolnych Prusów. Zaliczał się do nich niejaki Johannes, któremu 4 kwietnia 1350 r. komtur dzierzgoński Conrad von Brynyngesheim nadał w Małdytach trzy włóki ziemi z prawem ich dziedziczenia za obowiązek służby wojskowej (konno, ze zwykłym uzbrojeniem) i świadczenia prac przy budowie albo naprawie warowni. Od około 1400 r. Małdyty były folwarkiem zakonnym; później stały się majątkiem rycerskim. Kolejno władali: Sebastian von Falkenheim (od 1535 r.), Friedrich von Schlieben (po 1620), Christoph von Houwald (od 1648), Joachim Ludolf von Brederlow (od 1749) i Friedrich Wilhelm Reichel (od 1826), który tytuł szlachecki otrzymał w 1861 roku. W 1900 r. Małdyty wraz z folwarkiem Górką kupił od rodziny Reichel-Terpen niejaki Riedel. Kolejnym nabywcą (w 1909) była rodzina Jung. W 1914 roku dobra w Małdytach znalazły się w posiadaniu spółki (Ostpreußische Landgesellschaft m.b.H.) z Królewca, która zajmowała się wykupem, parcelacją i zasiedlaniem dużych majątków ziemskich. Ostatnimi (do 1945 r.) właścicielami resztówki i pałacu w Małdytach byli Hugo Hicketier (od 1927) i jego syn Hellmut, który zmarł w 2011 roku w wieku prawie stu lat. W majątku hodowano wówczas konie rasy trakeńskiej, których stadninę założono już w 1842 roku.

Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - pochylnia Buczyniec

Utworzono .

Czytaj więcej: Obiekty Szlaku Kanału Elbląskiego - pochylnia BuczyniecPochylnia Buczyniec znajduje się w odległości około 3 km od pochylni Kąty. Już po przepłynięciu pod mostem w przebiegu mistrzowsko wybrukowanej drogi Kąty – Śliwica, po zachodniej stronie kanału, możemy zobaczyć lasy. To dawne rychlickie lasy szpitalne należące – do 1945 r. – do magistratu miasta Elbląga. Wcześniej należały do szpitala św. Ducha w Elblągu. Po drugiej stronie kanału widać ziemie uprawne, które przed 1945 r. należały do majątku ziemskiego w Śliwicy. Odcinek kanałowy Kąty – Buczyniec polubiły w ostatnich latach… bobry! Nie wiadomo, w jaki sposób się tutaj znalazły, może przywędrowały z okolic jez. Druzno? – ale ich obecność sprawiła wiele kłopotów statkom pływającym po kanale. Trzeba było bowiem każdego dnia, wczesnym przedpołudniem, sprawdzać czy trasa kanałowa jest spławna. Niszczone przez bobry nabrzeża kanałowe uzupełniano ciężkimi kamieniami i… wreszcie zwierzęta dały za wygraną!